Мұнайшылар қалашығы, Kazakistan'ın Atırav bölgesinde petrol işçileri yerleşimi.

Petrol işçileri yerleşimi (Jilgorodok, diğer adıyla Akkala, «beyaz şehir») Ural Nehri'nin bir kıvrımında, bugünkü Atırav olan Guriyev'e yaklaşık iki kilometre uzaklıkta kurulmuş bir konut kompleksidir. Planı sade ve akılcıdır: yerleşimi rafineriye bağlayan geniş ve düz Auezov Caddesi ana eksendir; beş enine sokak yerleşimi bir ve iki katlı evlerle kamu binalarından oluşan adalara böler. Teraslar, eyvanlar, locyalar ve galeriler odaları gölgeler; duvarlar alçı levha ve toprak bloklardan, kamu binaları ise tuğla ve alçıdan yapılmıştır.

İnşaat 1943'te başladı ve kompleks 1948'de, şehirden iki kilometre uzaklıktaki Ural Nehri kıvrımında, Guriyev rafinerisi işçileri için hizmete açıldı. Volga Almanları, Kırım Tatarları, Bulgarlar, Yunanlar ve Romen savaş esirleri gibi mahkûmlar ve çalışma ordusu yükümlüleri işin çoğunu yaptı; Temmuz 1944'te şantiyede yaklaşık 12 bin kişi vardı. Mimarlar A. Arefyev, S. Vasilkovski, A. Lansere ve mühendis İ. Romanovski 1946'da Stalin Ödülü'nü aldı; 1982'de yer cumhuriyet düzeyinde anıt ilan edildi.

Mahallenin Kazakça adı Munaishylar qalashygy "petrol işçileri şehri" anlamına gelir; Ruslar ona Bely Gorodok, yani Beyaz Şehir de der. Merkezinde Petrol İşçileri Kültür Evi bulunur; çevresinde merkezi havuz, çiçek tarhları, yemekhane, dükkân ve eczane yer alır. Sokaklar boyunca tek ve iki katlı evler sıralanır; her birinde odaları gölgeleyen teraslar, eyvanlar ve galeriler vardır.

Yerleşim, Ural Nehri'nin bir kıvrımında, bugün Atırav'ın güneybatı kenarında, eski Guriyev merkezinden yaklaşık iki kilometre uzakta yer alır. Düz ana ekseni olan Auezov Caddesi onu rafineriye bağlar; beş enine sokak yerleşimi bloklara ayırır. Nehir kıyısındaki park, kuru ve tozlu rüzgârlara karşı yeşil bir kuşak oluşturur.

Kasaba büyük ölçüde zorunlu emekle inşa edildi: Aralık 1943'te 3.687 mahkûm ve emek ordusu yükümlüsü, 311 ücretli inşaat işçisiyle birlikte çalışıyordu; Temmuz 1944'te şantiyede 12.000 kişi vardı. Çoğu, 200 kişilik toprak barınaklarda yaşıyor ve 2.000 kişilik bir yemekhaneden vardiyalı yemek alıyordu. Rafineri Lend-Lease ile finanse edildiğinden Amerikalı uzmanlar da sürekli hazır bulunuyordu.