Kudüs'teki bu kutsal dağ, binlerce yıl boyunca üç büyük dinin ibadet merkezi olmuştur. MÖ 10. yüzyılda Kral Süleyman'ın inşa ettiği, devasa taş duvarları ve altın süslü salonları olan tapınak burada duruyordu. MÖ 586'da Babil ordusu yapıyı yıktı. Daha sonra aynı yerde ikinci bir tapınak yükseldi ve Herod tarafından büyük sütun dizileri ve geniş bir platformla genişletildi. MS 70'te Roma askerleri bu yapıyı yıktı. Orijinal yapılardan yalnızca batı istinat duvarı ayakta kaldı. Bugün dağın tepesinde 7. yüzyıldan kalma İslami yapılar bulunuyor, yok olan tapınaklar ise yazılı kaynaklar ve arkeolojik keşiflerle belgelenmiştir.

Bu tapınak bir zamanlar Küçük Asya'nın batı kıyısında duruyordu ve antik dünyanın Yedi Harikası'ndan biri olarak kabul ediliyordu. Kutsal alan, tanrıça Artemis'e adanmıştı ve Akdeniz'in her yerinden hacıları kendine çekiyordu. Mermer sütunlar 18 metre yüksekliğe ulaşıyor ve anıtsal bir çatıyı taşıyordu. Zengin süslemeler ve heykeller cepheleri süslüyordu. MÖ 3. yüzyılda bina yanarak yıkıldı, yeniden inşa edildi ve daha sonra tekrar yıkıldı. Bugün yalnızca birkaç temel ve tek bir yeniden inşa edilmiş sütun, bu kaybolmuş yapının eski ihtişamını hatırlatıyor.

Bu bronz heykel, MÖ 3. yüzyılda Rodos limanında yaklaşık 33 metre yüksekliğinde duruyordu ve güneş tanrısı Helios'u tasvir ediyordu. Heykel, on iki yıllık bir inşa sürecinin ardından tamamlandı ve antik dünyanın teknik bir harikası olarak kabul edildi. MÖ 226'daki bir deprem heykelin yıkılmasına neden oldu ve kalıntılar, sonunda satılıp taşınana kadar 800 yıldan fazla bir süre yerde kaldı. Bu yok olmuş heykel, Helenistik dönem heykeltıraşlarının hırsını ve anıtsal yapıların doğal afetler karşısındaki kalıcılığının sınırlı olduğunu gösteriyor.

Bu antik bahçeler, günümüzde Irak'ta bulunan tarihi Babil'de yer alıyordu ve antik dünyanın yedi harikasından biri olarak kabul ediliyordu. Alanın, yapay sulama sistemleriyle sulanan egzotik bitkilerin bulunduğu teraslı bir yapı olarak düzenlendiği düşünülüyor. Yunan ve Roma metinlerindeki açıklamalar, kurak bir manzarada ağaçların ve bitkilerin geliştiği çok katmanlı platformlardan bahseder. Bu bahçelerin varlığı, arkeolojik kanıt bulunmadığından tarihçiler arasında hâlâ tartışılmaktadır. Eğer gerçekten inşa edildiyse, muhtemelen Babil'in gerilemesinden sonra depremler veya kademeli çürüme nedeniyle ortadan kaybolmuşlardır. Bu kaybolan yapı, antik mühendislik hırsının bir sembolü olmaya devam ediyor.

Kudüs'teki Tapınak, Tapınak Dağı'nda duruyordu ve yüzyıllar boyunca antik Yahudiliğin dini merkeziydi. Tarihsel kaynaklara göre, ilk tapınak MÖ 10. yüzyılda Kral Süleyman'ın hükümdarlığı sırasında inşa edildi. Bu tapınak ayinler ve adaklar için bir yer olarak hizmet etti ve Ahit Sandığı'nı barındırdı. MÖ 6. yüzyılda yapı, Babil fatihlerinin eline geçti. Babil sürgününden dönüşten sonra ikinci bir tapınak yükseldi ve MÖ 1. yüzyılda Kral Herod döneminde genişletilip yeniden inşa edildi. MS 70'te Kudüs kuşatması sırasında Roma askerleri bu kompleksi yıktı. Bugün Batı Duvarı, Herod tapınağının temel duvarlarını hatırlatıyor ve dünyanın her yerinden ziyaretçi çekiyor.

Bu antik kütüphane Mısır'da duruyordu ve yüzyıllar boyunca bilinen dünyanın her yerinden bilgi topluyordu. Okuma salonlarında felsefe, matematik, astronomi ve edebiyat üzerine papirüs ruloları vardı. Bilginler metinleri incelemek ve kopyalarını çıkarmak için uzak diyarlardan geliyorlardı. Kütüphane zamanla yangın ve çürüme yüzünden ortadan kayboldu ve sayısız yazı sonsuza dek kayboldu.

Bu devasa heykel, Olympia'daki Zeus Tapınağı'nda duruyordu ve tanrıyı tahtta otururken, yaklaşık 40 fit (12 metre) yüksekliğinde gösteriyordu. Phidias, onu MÖ 5. yüzyılda fildişi ve altın kullanarak yarattı. Eser, Antik Dünyanın Yedi Harikası'ndan biri olarak kabul edildi. Heykel, MS 5. yüzyılda bir ara ortadan kayboldu, muhtemelen yangında yok oldu. Yunanların en yüce tanrısının gücünü ve ihtişamını temsil ediyor ve yüzyıllar boyunca hacıları ve ziyaretçileri Olympia'ya çekti.

Bu tiyatro, Campo Marzio'da bulunan antik Roma'nın ilk kalıcı taş tiyatrosudur. Büyük Pompeius MÖ 1. yüzyılda yapımını emretmiş ve yapı binlerce seyirciyi ağırlayabiliyordu. Sahnenin arkasında, ziyaretçilerin gösteriler arasında toplanabileceği, sütunlarla çevrili büyük bir avlu ve bahçeler yer alıyordu. Bina aynı zamanda bir buluşma yeri olarak hizmet vermiş ve daha sonra ortaçağ sokak planına dahil edilmiştir; kavisli şekli bugünkü sokakların düzeninde hâlâ görülebilir.

Serdika Amfitiyatrosu, 2004 yılında Bulgaristan'ın başkentindeki inşaat çalışmaları sırasında tesadüfen keşfedildi. Bu Roma arenası, MS 3. ve 4. yüzyıllara tarihleniyor ve yaklaşık 20.000 seyirci kapasitesine sahipti. Yapının büyük bir kısmı modern binaların temelleri altında gömülü kaldığı için tamamen kazılamadı. Görünen kalıntılar, arenanın eliptik şeklini ve oturma sıralarının parçalarını ortaya koyuyor. Amfitiyatro, Sofya'nın antik adı olan Serdika üzerindeki Roma egemenliği döneminde gladyatör dövüşlerine ve hayvan avlarına ev sahipliği yapmıştır.

Bu kilise, Kiev Knezliği'nde taştan inşa edilen ilk Ortodoks kilisesidir. 10. yüzyılın sonlarında, Büyük Prens Vladimir döneminde, Hristiyanlığın kabulünden kısa bir süre sonra yapılmıştır. Kilise mozaikler ve fresklerle süslenmişti ve önemli bir dini merkez olarak hizmet veriyordu. 13. yüzyılda Moğol istilası sırasında yıkıldı. Daha sonra yeniden inşa girişimleri, orijinal binayı birebir tekrarlamayan yeni yapılar ortaya çıkardı. Bugün, arkeolojik kalıntılar Doğu Avrupa'daki Ortodoks kilise mimarisinin bu erken dönemini işaret etmektedir.

Bilgelik Evi, Bağdat'ta bulunan büyük bir halk kütüphanesi ve araştırma merkeziydi. Bu kurum, 8. yüzyıldan 13. yüzyıla kadar el yazmalarını toplayan, çeviren ve yorumlayan bilginlerin buluşma yeriydi. Salonlarda Yunanca, Farsça ve Hintçe kaynaklardan Arapçaya çevrilmiş metinler bulunuyordu. Farklı geçmişlerden gelen bilginler burada matematik, astronomi, tıp ve felsefe üzerine çalıştı. 1258'deki Moğol istilası binayı ve koleksiyonları yok etti.

Bu deniz feneri, İskenderiye açıklarındaki Pharos Adası'nda duruyor ve yüzyıllar boyunca gemilere limana güvenle girmeleri için rehberlik ediyordu. MÖ 3. yüzyılda tamamlanan kule, yaklaşık 100 metre yüksekliğe ulaşıyor ve döneminin en yüksek yapıları arasında yer alıyordu. Geceleri tepesinde bir ateş yanıyor ve aynalar bu ışığı denizin çok uzağına yansıtarak güçlendiriyordu. Depremler yüzyıllar boyunca yapıya zarar verdi ve sonunda 14. yüzyılda çöktü. Bugün yalnızca arkeolojik buluntular ve tarihi kayıtlar, bu kaybolmuş antik mühendislik eserini hatırlatıyor.

Irak'taki Tizpon Kemeri, antik dünyanın en büyük bağımsız tuğla yapısıydı. 6. yüzyılda inşa edilen bu anıtsal kemer, Sasani sarayı Tak Kisra'nın ana salonunu oluşturuyordu. Yapı, desteksiz olarak 25 metreden fazla bir açıklığa ulaştı. Yüzyıllar boyunca kemer, depremlere ve sellere dayandı. Savaşlar ve bakım eksikliği yapının kademeli olarak bozulmasına yol açtı.

Bu mezar, şimdiki Bodrum olan antik Halikarnassos kentinde bulunuyordu. MÖ 4. yüzyılda Pers satrapı Mausolos için inşa edildi ve Antik Dünyanın Yedi Harikasından biri oldu. Yapı, Yunan, Mısır ve Likya mimari öğelerini birleştiriyordu ve yaklaşık 45 metre yüksekliğe ulaşıyordu. Depremler yüzyıllar boyunca binaya zarar verdi ve 15. yüzyılda Haçlılar kalan taşları bir kale inşa etmek için kullandı.

Bu kilise, Bizans döneminin en önemli dini yapılarından biriydi ve Osmanlı fethinden sonraki yüzyıllarda ortadan kayboldu. 6. yüzyılda İmparator Justinianus döneminde inşa edildi ve freskler ve mozaiklerle bezeli önemli bir dini merkez haline geldi. Birçok imparator ve patrik buraya gömüldü. 15. yüzyılda Sultan II. Mehmet, yapının yıkılmasına ve yerine Fatih Camii'nin inşa edilmesine karar verdi. Kutsal Havariler Kilisesi, Venedik'teki San Marco Bazilikası da dahil olmak üzere sonraki kilise mimarisi için bir model oldu. Ortadan kaybolması, şehrin dini ve mimari tarihinde bir dönüm noktasıdır.

Bu bazilika, şu anki Aziz Petrus Bazilikası'nın bulunduğu yerde bin yıldan fazla durmuştur. İmparator Konstantin, 4. yüzyılda Havari Petrus'un mezarı olduğuna inanılan yerin üzerine inşa edilmesini emretmiştir. Kilise, orta çağ Roma'sını önemli bir hac merkezi olarak şekillendirmiş ve birçok imparatorun taç giyme törenine ev sahipliği yapmıştır. İçi mozaikler ve sanat eserleriyle süslenmişti; bazıları sonraki yapıya taşınmıştır. 16. yüzyılda Papa II. Julius, daha büyük yeni bir bina için eski yapının yıkılmasına karar vermiştir. Bu koleksiyon, daha anıtsal bir yapıyla değiştirilen bir kilise kompleksi örneği olarak, kaybolan bu erken Hristiyan bazilikasını belgelemektedir.

Bu tahkimat, 1600'lerin başında Osaka Kalesi'nde, kompleksin güney tarafını güçlendirmek için inşa edildi. Yapı, ahşap çitler, toprak surlar ve birden fazla savunma hattından oluşuyordu ve Osaka Kuşatması sırasında önemli bir rol oynadı. Savaştan sonra tahkimat sistematik olarak söküldü ve bugün yalnızca tarihi kayıtlar ve arkeolojik buluntular, arazideki eski konumunu hatırlatıyor.

Edo Kalesi, iki buçuk yüzyıldan fazla bir süre Tokugawa şogunlarının güç merkezi olarak hizmet verdi ve Japonya'nın en büyük kale komplekslerinden biriydi. Bu geniş kale, günümüzdeki Chiyoda'daki bir tepe üzerinde yükseliyordu; devasa taş duvarlar, derin hendekler ve çok katlı gözetleme kuleleri, ayrıntılı bir savunma sistemi oluşturuyordu. Merkezi ana kule, 1657'de yanmadan önce 50 metreden yüksekti ve asla yeniden inşa edilmedi. Edo döneminde, binlerce samuray, hizmetkâr ve zanaatkâr, avluyu ayrı bölgelere ayıran eşmerkezli duvar halkalarının içinde yaşıyordu. Ahşap yapıların çoğu yangınlarda yok oldu ya da 1868'deki Meiji Restorasyonu'ndan sonra, imparatorluk sarayı şehre taşındığında söküldü. Bugün, korunmuş taş duvarlar, kapılar ve hendekler, bu kaybolmuş kale kompleksinin eski ölçeğini hatırlatıyor.

Bu katedral Londra'nın merkezinde duruyordu ve yüzyıllar boyunca Anglikan piskoposluğunun ana kilisesi olarak hizmet verdi. Yapı, Gotik dönemden kalma yüksek bir kule ve geniş tonozlu salonlara sahipti. Eylül 1666'da Büyük Londra Yangını tüm yapıyı yok etti ve geriye sadece kömürleşmiş kalıntılar kaldı. Şu anki St Paul Katedrali, Christopher Wren tarafından tasarlanarak onun yerine inşa edildi. Bu kaybolan katedral, yangında kaybedilen en önemli dini yapılar arasında yer alır.

Güney İngiltere'deki bu kraliyet sarayı, 16. yüzyılda VIII. Henry döneminde inşa edildi ve sonraki yüzyıllarda tamamen ortadan kayboldu. Yapı, ince sıva süslemeleriyle dikkat çekiyordu ve erken Tudor mimarisinin bir örneği olarak duruyordu, ancak 17. yüzyılda yıkıldı. Arazi, günümüz Surrey bölgesindeydi ve av köşkü ile tören binası olarak kullanılıyordu. Bugün yalnızca zeminde arkeolojik izler kalmış durumda; bu da Nonsuch Sarayı'nın yerleşimini ve yapım yöntemlerini gösteriyor. Bu durum, insan kararlarıyla büyük bir Rönesans binasının kaybını örneklemektedir.

Placentia Sarayı, iki yüzyıldan fazla bir süre Greenwich'te önemli bir kraliyet konutu olarak hizmet vermiştir. VIII. Henry burada doğmuş ve yapı, Tudor hükümdarlarının tercih ettiği konutlardan biri olmuştur. Yapı, Thames Nehri boyunca daireler, şapeller ve bahçeler içeriyordu. İngiliz İç Savaşı'ndan sonra saray bakımsız kalmış ve II. Charles, Kraliyet Donanma Hastanesi'ne (şimdiki Eski Kraliyet Donanma Koleji) yer açmak için yıkılmasını emretmiştir. Orijinal sarayın temelleri ve bazı yeraltı yapıları arkeolojik kazılarla ortaya çıkarılmıştır.

Bu saray, 16. yüzyılın başından 1698'e kadar Londra'da İngiliz hükümdarlarının ana ikametgahı olarak hizmet verdi. Yapı kompleksi, Westminster ile Charing Cross arasında geniş bir alana yayılmıştı. Onlarca yıl boyunca eklemeler ve yenilemelerle büyüdü. VIII. Henry, alanı önemli ölçüde genişletti. Inigo Jones'un 1622'de tasarladığı Banqueting House, ayakta kalan tek büyük bölüm olarak kaldı. Ocak 1698'deki bir yangın sarayın çoğunu yok etti. Yangından sonra konut yeniden inşa edilmedi. Hükümdarlar diğer saraylara taşındı.

Heidelberg Kalesi 13. ve 17. yüzyıllar arasında inşa edilmiş ve savaşlar ile yıldırım düşmesi sonucu hasar görmüştür. Harabeler, Gotik, Rönesans ve Barok unsurlar dahil olmak üzere çeşitli mimari stilleri sergiler. Kale, eski şehrin üzerinde, Königstuhl Dağı'nın kuzey yamacında yer alır ve birkaç bina kanadı, süslü cephesiyle Ottheinrich Binası ve Büyük Kale Avlusu'ndan oluşur. Eczacı Kulesi ve Çan Kulesi, korunmuş tahkimat yapılarına aittir.

Elgin Botanik Bahçesi, 1801'de doktor David Hosack tarafından yirmi dönümlük bir alanda kuruldu ve tıp eğitimi ve bitki araştırmaları için kullanıldı. Bahçede iki binden fazla yerli ve egzotik bitki türü barınıyordu. Mali zorlukların ardından Hosack, mülkü 1811'de New York Eyaleti'ne sattı; eyalet daha sonra mülkü Columbia Üniversitesi'ne devretti. Üniversite bahçeyi botanik amaçlarla korumadı ve bahçe zamanla bakımsız kaldı. Bugün burası Midtown Manhattan'daki Rockefeller Center alanı içinde yer alıyor.

Bu köprü, 13. yüzyılın başlarından 1831'e kadar Londra'nın kalbinde Thames Nehri üzerinde uzanıyordu. Taş kemerler, köprünün tüm uzunluğu boyunca sıralanan bina, ev ve dükkanları taşıyordu. Köprü, City'yi Southwark'a bağlıyor ve yüzyıllar boyunca başkentteki tek sabit nehir geçişi olarak hizmet veriyordu. Yayalar, her iki tarafta geçidi çerçeveleyen cepheler arasında yürürdü. 18. yüzyılda, ticaret akışını kolaylaştırmak için üst yapılar kaldırıldı. Eski geçiş en sonunda yıkıldı ve yerine 1831'de açılan yeni bir köprü inşa edildi.

Bu manastır Paris'in Latin Mahallesi'nde bulunuyordu ve 1603'te kuruldu. Feuillantines Manastırı, reforme edilmiş Sistersiyen tarikatına bağlı bir kadın manastırıydı ve Fransız Devrimi'ne kadar dini bir topluluğa ev sahipliği yaptı. Devrim sırasında dağıtıldıktan sonra bina bölündü ve konut olarak kullanılmaya başlandı. Victor Hugo çocukluğunu 1809 ile 1813 yılları arasında burada geçirdi ve şair daha sonra yazılarında eski manastırın bahçesini anlattı. Arazi 19. yüzyıl boyunca yavaş yavaş yapılaştı ve bugün sadece sokak adları bu manastırın varlığını hatırlatıyor.

Nanjing Porselen Kulesi, 15. yüzyılda inşa edilmiş bir Ming Hanedanı Budist tapınağıydı. Sekizgen pagoda, 79 metre yüksekliğinde ve beyaz porselen karolarla kaplı dokuz kattan oluşuyordu. Her katta rüzgarda çınlayan 72 bronz çan bulunuyordu. Yapı, 1856'da Taiping İsyanı sırasında, isyancıların düşman askerlerinin gözetleme noktası olarak kullanmasını önlemek için ateşe vermesiyle yok edildi.

Manhattan'daki bu eğlence müzesi, birden fazla katında merak uyandıran nesneler, doldurulmuş hayvan örnekleri ve canlı hayvanlar sergiliyordu. Belediye Binası yakınındaki Broadway'deki bina, doğal tuhaflıklardan tiyatro gösterilerine kadar uzanan sergileri görmek için gelen kalabalıkları çekiyordu. Ziyaretçiler, bilimsel eserlerden sıra dışı yeteneklerini sergileyen göstericilere kadar, şaşırtmak ve eğlendirmek için tasarlanmış vitrinlerle dolu odalarda dolaşıyordu. Yapı, 19. yüzyılın ortalarında yandı ve onlarca yıldır halkın ilgisini çeken geniş koleksiyonu da kül oldu.

Bu kale, Charleston kıyısı açığındaki Morris Adası'nda duruyordu ve Amerikan İç Savaşı'nda merkezi bir rol oynadı. Fort Wagner, Afrikalı Amerikalı askerlerden oluşan 54. Massachusetts Alayı'nın saldırıya öncülük ettiği 1863 savaşıyla tanındı. Toprak işçiliği yapı, Charleston Limanı için stratejik koruma sağladı. Savaştan sonra deniz kıyı şeridini yeniden şekillendirdi ve dalgalar kumu yavaş yavaş sürükledi. Bugün kaleden hiçbir şey kalmadı, çünkü Morris Adası'nın kendisi de büyük ölçüde su altında kayboldu.

Bu saray, Paris'in merkezinde Louvre ile Tuileries Bahçeleri arasında duruyordu. 16. yüzyılda Catherine de' Medici için bir konut olarak inşa edilmiş, daha sonra birkaç Fransız hükümdarın evi olmuştur. Yapı birkaç yüz metre boyunca uzanıyor ve kraliyet odalarını büyük bahçelerle birleştiriyordu. 1871'de saray, Paris Komünü sırasında yandı. Kalıntılar 1883'te söküldü ve bugün yalnızca bahçelerin simetrisi onun eski varlığını hatırlatıyor. Bu saray, siyasi kargaşa ve yangın nedeniyle kaybedilen büyük yapılar arasındadır.

Bu kaplıcalar, yüzyıllar boyunca Rotomahana Gölü kıyısında silika birikintilerinden oluşan iki dikkat çekici teras oluşturdu. Pembe ve beyaz renk, yer altından yükselip yüzeyde soğuyan mineral açısından zengin termal sudan geliyordu. Maori halkı bunlara Otukapuarangi ve Te Tarata adını verdi ve törensel yıkanma için kullandı. 19. yüzyıldaki Avrupalı gezginler bunları olağanüstü bir doğa harikası olarak tanımladı. 1886'daki Tarawera Dağı patlaması, tüm oluşumu kül ve çamur altına gömdü ve manzarayı kalıcı olarak değiştirdi. Bu kaybolan oluşumlar bir zamanlar güney yarımkürenin önemli bir jeolojik olgusu olarak kabul ediliyordu.

Bu tarihi kapı, Potsdam'ın iç kentinin kuzey kesiminde duruyordu ve farklı mahalleler arasındaki geçişi işaret ediyordu. Neustädter Tor, 18. yüzyılda kent silüetini şekillendiren surların bir parçasıydı ve sonraki on yıllardaki kentsel yeniden geliştirme nedeniyle ortadan kalktı. Mimari, Prusya döneminin tasarım ilkelerine uyuyordu ve şehre giren veya şehirden ayrılan gezginler ve tüccarlar için bir geçit oluşturuyordu.

Bu hapishane, Londra Şehri'nin kalbinde yedi yüzyıldan fazla durdu ve uzun süre İngiltere'nin en kötü şöhretli gözaltı tesislerinden biri olarak kabul edildi. Ortaçağ yapısı, mahkumları zorlu koşullarda, genellikle kalabalık ve karanlık hücrelerde barındırdı. Duvarlarının dışında gerçekleştirilen halka açık infazlar, 19. yüzyılın ortalarında sona erdirilene kadar büyük kalabalıkları çekti. Bina, 1902'de Merkez Ceza Mahkemesi olan Old Bailey'ye yer açmak için yıkıldı. Newgate Hapishanesi, geçmiş dönemlerin katı adalet sisteminin bir sembolü olarak kalmaya devam ediyor.

Bu geçici kilise, oluklu metal levhalardan yapılmış ve Kanada'daki ilk Ukraynalı ibadethane olarak ortaya çıkmıştır. Takma adını veren metal levhalar, göçmenler tarafından yeniden kullanılarak basit ama işlevsel bir kutsal yapıya dönüştürülmüştür. Bu yapı, Ukraynalı yerleşimcilerin yeni vatanlarında ibadet ve topluluk toplantıları için kendi buluşma yerlerine duydukları ihtiyacı ve becerikliliği yansıtır.

Hetch Hetchy Vadisi, Yosemite Ulusal Parkı'nda bulunan bir buzul vadisiydi. 450 metreyi aşan granit duvarları ve Tueeulala Şelalesi ile Wapama Şelalesi dahil birkaç şelalesi vardı. Vadi yaklaşık 5 kilometre uzunluğundaydı ve deniz seviyesinden 1.200 metre yükseklikte yer alıyordu. Tuolumne Nehri vadiden akarak çayırlar ve meşe korularından oluşan bir manzara oluşturuyordu. 1913'te Kongre, O'Shaughnessy Barajı'nın inşasını onayladı ve vadi 1919 ile 1923 yılları arasında bir rezervuara dönüştürüldü. Baraj 128 metre yüksekliğindedir ve rezervuar, San Francisco şehrine su sağlayan 360 milyon metreküp su tutmaktadır.

Bu tuğla kule, Tokyo'nun Asakusa eğlence bölgesinde duruyordu ve 1890'da tamamlandığında Japonya'nın en yüksek binasıydı. Ryōunkaku on iki katlıydı ve şehrin geniş manzarasını sunuyordu. Zemin katta dükkanlar, üst katlarda sanat galerileri ve sergi alanları vardı. Bir asansör ziyaretçileri yukarı taşıyordu ve bu o zamanlar bir yenilikti. Bina, 1923'teki Büyük Kantō Depremi'nde ağır hasar gördü ve daha sonra yıkıldı.

Bu konak Manhattan'daki Fifth Avenue'da duruyordu ve New York City'de inşa edilmiş en büyük özel konut idi. Cephe tam bir şehir bloğu boyunca uzanıyordu ve Fransız Rönesans mimarisini ayrıntılı taş işçiliğiyle sergiliyordu. Bina büyük bir balo salonu, ahşap kaplamalı duvarları olan bir kütüphane ve yaldızlı süslemelere sahip odalar içeriyordu. Vanderbilt ailesi 1920'lere kadar mülkü kullandı. Konut bölgeleri kuzeye kaydığı ve arsa ticari gelişim için satıldığı için konak 1927'de yıkıldı.

Bu lunapark Cleveland'da bulunuyordu ve 1905'te kapılarını açtı. Luna Park, ahşap trenler, birkaç hız treni ve atlıkarınca dahil olmak üzere ziyaretçilere ahşap oyuncaklar sunuyordu. Tesis, bölgedeki popüler eğlence yerlerinden biriydi ve birçok aileyi kendine çekiyordu. 1929'da, tüm binaları ve atraksiyonları yok eden yıkıcı bir yangın çıktı. Bu yangından sonra park yeniden inşa edilmedi.

Şikago'daki bu ofis binası 1885'te tamamlandı ve yük taşıyan çelik çerçeve yapısına sahip ilk gökdelenlerden biri olarak kabul edilir. Home Insurance Binası başlangıçta on katlıydı, daha sonra iki kat daha eklendi. Bu inşaat, kentsel yapılaşmada yeni standartlar belirledi ve öncekinden çok daha yükseğe çıkmayı mümkün kıldı. Bina 1931'e kadar ayakta kaldı ve daha modern bir yapıya yer açmak için yıkıldı. Yıkılışı, 19. yüzyıl sonlarında Amerikan mimarisinin sürekli dönüşümünü gösterir.

Kristal Saray, dökme demir ve camdan yapılmış bir sergi binasıydı; aslen 1851'de Hyde Park'taki Büyük Sergi için inşa edilmiştir. Sergiden sonra yapı Sydenham Tepesi'ne taşınmış ve genişletilmiştir. Yapı, 70.000 metrekarenin üzerinde bir alana yayılan prefabrik modüler elemanlardan oluşuyordu. Bina sergilere, konserlere ve spor etkinliklerine ev sahipliği yapmıştır. Kasım 1936'da büyük bir yangın, tüm yapıyı saatler içinde yok etmiştir. Bugün yalnızca teras bahçeleri ve birkaç sfenks heykeli, kaybolan yapının hatırası olarak kalmıştır.

Trocadéro Sarayı, 1878 Dünya Fuarı için inşa edilmiş ve Fransa'nın Fransız-Prusya Savaşı'ndaki zaferini anmak amacıyla yapılmıştır. Bu Mağribi tarzındaki bina, iki kanada ve ortada 5.000 kişi kapasiteli bir konser salonuna sahipti. İki kule, Seine Nehri boyunca Eyfel Kulesi'ne bakan yarım daire şeklinde bir avluyu çevreliyordu. Saray, 1937'de Uluslararası Sergi için inşa edilen mevcut Chaillot Sarayı'na yer açmak amacıyla yıkılmıştır.

Bu köprü, Washington eyaletindeki Tacoma Narrows Boğazı'nı geçerek Olympic Yarımadası'nı anakaraya bağlıyordu. Yol, iki yüksek kule arasına gerilmiş çelik halatlardan sarkıtılıyordu. İnşaat 1938'de başladı ve köprü Temmuz 1940'ta açıldı. İnşaat sırasında işçiler, rüzgârda yolun hareket ettiğini fark ettiler. Açıldıktan sonra köprü, rüzgâr estiğinde dalga gibi sallandığı için 'Dörtnala Gertie' lakabını aldı. 7 Kasım 1940'ta, açılıştan sadece dört ay sonra, köprü şiddetli bir fırtınada çöktü. O gün rüzgâr hızı saatte yaklaşık 65 kilometreye ulaştı. Yol bükülmeye başladı ve sonunda parçalandı. Terk edilmiş bir arabada sıkışmış bir köpek çökme sırasında öldü. Bu köprünün kalıntıları şu anda deniz tabanında duruyor ve yapay bir resif oluşturuyor. Aynı yerde 1950'de yeni bir köprü açıldı.

Valletta'daki Kraliyet Opera Binası, 1866 yılında İngiliz mimar Edward Middleton Barry'nin tasarımıyla neoklasik tarzda inşa edildi. Tiyatro 1000 koltuk içeriyordu ve Malta'nın opera ve tiyatro gösterileri için ana mekan olarak hizmet veriyordu. Cephede Korint sütunları ve klasik oranlar vardı. 7 Nisan 1942'de, Valletta'ya yapılan bir hava saldırısı sırasında Alman bombaları binayı vurdu ve tamamen yok etti. Harabeler onlarca yıl ayakta kaldı ve 2013'te açık hava tiyatrosuna dönüştürüldü.

Varşova Gettosu, Polonya başkentinin merkezinde, 3,4 kilometrekarelik duvarlarla çevrili bir bölgeydi. Alman işgalciler, Ekim 1940 ile Mayıs 1943 arasında 400.000'den fazla Yahudi sakinini buraya kapatmıştı. Bu zorla toplama, aşırı kalabalığa yol açtı ve odada ortalama yedi kişi yaşıyordu. Üç metre yüksekliğindeki duvar, gettoyu şehrin geri kalanından tamamen ayırıyordu. Açlık, hastalık ve ölüm kamplarına yapılan sürgünler, nüfusu sistematik olarak azalttı. Nisan 1943'teki ayaklanma, bölgenin sonunda yok edilmesine yol açtı.

Büyük Vilnius Sinagogu 1633 yılında Rönesans tarzında inşa edilmiş ve üç yüzyıldan fazla bir süre Yahudi cemaatinin dini ve kültürel merkezi olarak hizmet vermiştir. Bina, ahşap oymalar ve boyalı tonozlarla süslenmiş zengin iç mekanlara sahipti. Alman işgal güçleri sinagogu 1941 ile 1944 yılları arasında sistematik olarak yok etti. Savaştan sonra Sovyet yetkililer kalan kalıntıları tamamen kaldırdı.

Bu saray, 17. yüzyılda Varşova'da inşa edilmiş ve üç yüzyıldan fazla bir süre Polonya'nın ana hükümet binalarından biri olarak hizmet vermiştir. Cephesi, açık bir meydana hakim olan klasik unsurlar ve sütunlu bir giriş sergiliyordu. İkinci Dünya Savaşı sırasında bina, Alman güçleri tarafından sistematik olarak yıkıldı; yalnızca bugün hala orijinal yerinde duran Meçhul Asker Mezarı kaldı.

Nice'teki Jetee Promenade, Akdeniz'in üzerine uzanan ve içinde bir kumarhane ile restoran barındıran bir iskeleydi. Yapı 1882'de açıldı ve Fransız Rivierası'ndaki yerel halk ve ziyaretçiler için bir eğlence mekanı olarak hizmet verdi. İskele denize doğrudan erişim sağlıyor ve suyun üzerinde sosyal etkinliklere ev sahipliği yapıyordu. 1944'te Jetee Promenade, II. Dünya Savaşı sırasındaki askeri operasyonlar sırasında yok edildi ve bir daha yeniden inşa edilmedi.

Bu demiryolu köprüsü, Remagen'de Ren Nehri'ni geçiyordu ve İkinci Dünya Savaşı'nda bir dönüm noktası olan yerdi. Mart 1945'te Amerikan birlikleri, köprü hâlâ ayaktayken ele geçirdi ve Alman birlikleri onu yok etmeden nehrin karşısına ilerlemelerine izin verdi. Ludendorff Köprüsü, yıkım girişimleri ve ağır askeri trafik nedeniyle oluşan yapısal hasar nedeniyle günler sonra çöktü. Her iki kıyıdaki taş kuleler, bu geçişin bir zamanlar nerede olduğunu işaretler.

Bu sığınak, Berlin'deki Reich Şansölyeliği'nin altında yer alıyordu ve II. Dünya Savaşı'nın son aylarında Adolf Hitler ve yakın çevresine sığınak olarak hizmet verdi. Yeraltı kompleksi, yaşam alanları, toplantı odaları ve teknik tesisler dahil olmak üzere birçok odadan oluşuyordu. Nisan 1945'te Hitler, Sovyet birlikleri şehri ele geçirirken son günlerini burada geçirdi. Savaş bittikten sonra, Sovyet işgal güçleri kalan yapıları yıktı ve gömdü. Bugün, sokak seviyesindeki basit bir bilgi paneli, apartmanların ve bir otoparkın altında kalan bu konumu işaret ediyor. Bu yok olmuş yapı, Alman tarihinin en karanlık bölümlerinden birini temsil ediyor.

Bu sinagog Kudüs'ün Yahudi Mahallesi'nde bulunuyordu ve şehrin önemli ibadet yerlerinden biriydi. İnşaat 19. yüzyılın ortalarında başladı ve yaklaşık 30 yıl sonra tamamlandı. Kubbe çevresindeki binaların üzerinde yükseliyordu ve Eski Şehir'in geniş bir bölümünden görülebiliyordu. Bina, topluluğa dini törenler ve toplantılar için bir yer olarak hizmet etti. 1948'de sinagog silahlı çatışma sırasında yıkıldı ve harabe daha sonra tamamen kaldırıldı.

Berlin'deki Yeni Reich Şansölyeliği, 1938'den 1945'e kadar Nazi Almanyası'nın hükümet merkeziydi. Albert Speer, Voßstraße'de bu anıtsal binayı tasarladı; uzun galeriler ve mermer salonlar, rejimin mimari dilini yansıtıyordu. Giriş holü, cilalı taş zeminli, 140 metre uzunluğunda bir koridora açılıyordu. Bu kompleks savaş sırasında hasar gördü ve daha sonra tamamen yıkıldı; Sovyet işgal güçleri molozu diğer inşaat projelerinde kullandı.

Bu kemer baraj, Fransa'nın Akdeniz kıyısındaki su tedarik altyapısının bir parçasıydı. Rezervuar, nüfusu giderek artan bir bölgeye su sağlamak için 1950'lerin sonlarında dar bir nehir vadisinde inşa edildi. 2 Aralık 1959'da şiddetli yağışların ardından baraj yıkıldı ve devasa bir su dalgası serbest kaldı. Sel, mansaptaki köyleri yok etti ve yüzlerce kişinin ölümüne neden oldu. Kalıntılar ve boş vadi, bu yapının kaybını hatırlatıyor. Malpasset felaketi, mühendislik tarihindeki ciddi başarısızlıklar arasında yer alır ve barajların tasarımı ve izlenmesinde değişikliklere yol açtı.

Anhalter Bahnhof, Berlin'in merkezinde bulunan bir uzun mesafe tren istasyonuydu. Cam ve çelikten yapılmış peron salonu, Avrupa'nın en büyük kapalı alanlarından biriydi. Buradan Dresden, Münih, Viyana ve Roma'ya trenlere binilebiliyordu. Kemerleri ve sütunlarıyla anıtsal cephe sokağa hakimdi. Bina, İkinci Dünya Savaşı sırasında ağır hasar gördü. Kalıntılar 1959'da patlatılarak yıkıldı. Bugün cephenin yalnızca bir bölümü, bu kaybolmuş yapının bir hatırası olarak ayakta duruyor.

Euston Kemeri, 1837 yılında Philip Hardwick'in tasarımıyla Euston İstasyonu'nun ana girişi olarak dikilmiş taş bir kapıydı. Yapı, Yorkshire kumtaşından yapılmış dört Dor sütunu ve bunların üzerinde duran büyük bir arşitravdan oluşuyordu. Yaklaşık 22 metre yüksekliğe ulaşan yapı, Britanya'da demiryolu çağının simgesi haline geldi. Kemer, 1961 yılında istasyonun modernizasyonu sırasında yıkıldı ve korumacıların protestolarına yol açtı.

Auteuil Viyadüğü, 1866'da inşa edilmiş bir su kemeriydi; bir dizi taş kemerden oluşuyordu ve suyu Seine Nehri'nden Paris'in batı bölgelerine taşıyordu. Bu yapı, 16. bölgenin artan nüfusuna temiz su sağlamak için kullanıldı ve daha sonra modern altyapı ile değiştirildi.

Sutro Hamamları, San Francisco kıyısında bulunan halka açık bir hamam kompleksiydi ve 1896'da iş adamı Adolph Sutro tarafından açıldı. Tesis, soğuk deniz suyundan ısıtılmış suya kadar değişen sıcaklıklarda yedi yüzme havuzuna ve 10.000 ziyaretçiyi barındırabilen soyunma odalarına sahipti. Komplekste atlama tahtaları, su kaydırakları ve ilginç nesnelerin sergilendiği bir müze vardı. Yıllarca süren mali gerilemenin ardından, yapı 1966'da yıkıma hazırlanırken yandı.

Bu köprü, Ohio Nehri üzerinden Batı Virginia ve Ohio'yu birbirine bağladı ve 1928'de açıldı. İnşaatında, geleneksel çelik yerine süspansiyon kablolarında alüminyum kullanıldı. Aralık 1967'de köprü, yoğun saatlerde çöktü ve 46 kişi hayatını kaybetti. Çökme, bir göz çubuğunun kırılmasından kaynaklandı. Köprü, ani kaybı mühendislik ve ulaşım güvenliği tarihini etkileyen kaybolmuş yapılardan biridir.

Singer Binası, Manhattan'ın Finans Bölgesi'nde bulunan 20. yüzyıl başlarından kalma bir gökdelendi. Bu kule 1908'de tamamlandı ve kısa bir süre dünyanın en yüksek binası olarak durdu. Cephe, çeliği Fransız Beaux-Arts tarzında zengin süslemeli pişmiş toprak unsurlarla birleştiriyordu. Bina, Singer Dikiş Makinesi Şirketi'nin ofislerini barındırıyordu ve New York'un bir iş merkezi olarak hızlı büyümesini temsil ediyordu. 1968'de Singer Binası, daha büyük bir ofis kulesine yer açmak için yıkıldı. Bu yıkım, onu bilinçli olarak yıkılan en yüksek bina haline getirdi ve Amerikan şehirlerinde tarihi mimarinin korunması tartışmalarında bir dönüm noktası oldu.

Kaliningrad'daki bu kale, İkinci Dünya Savaşı'ndan sonra şehir siluetinden kayboldu. Königsberg Kalesi, yüzyıllar boyunca Prusya tarihinin merkezi olarak ayakta kaldı ve nihayet 1960'larda yıkıldı. Harabe, Sovyet inşaat projelerine yer açmak için havaya uçuruldu. Bugün yalnızca temeller ve tarihi fotoğraflar, bir zamanlar şehri izleyen düklerin ve kralların eski ikametgahını hatırlatıyor.

Princes Street İstasyonu, 1894 ile 1965 yılları arasında faaliyet gösteren Edinburgh'un önemli bir tren terminaliydi. Caledonian Demiryolu ve daha sonra London, Midland and Scottish Demiryolu'na ait olan bu istasyon, İskoçya'nın başkentinde merkezi bir ulaşım merkezi olarak hizmet verdi. Kapanışının ardından orijinal istasyon binası yıkıldı. Bugün, bu alan, eski ulaşım kavşağının tarihi önemini koruyan Caledonian Hotel tarafından kullanılmaktadır.

Bu pazar salonları sekiz yüzyıldan fazla bir süre Paris'in merkezini şekillendirdi. Demir ve camdan oluşan kompleks, 19. yüzyılda Victor Baltard'ın planlarına göre inşa edildi ve şehre taze gıda sağladı. Tüccarlar et, balık, sebze ve meyve satarken, çevredeki sokaklarda restoranlar ve kafeler açıldı. Şeffaf çatılı on iki pavyon, 1971'de bir alışveriş merkezi ve ulaşım merkezine yer açmak için yıkılana kadar şehir siluetini belirledi.

Pripyat Lunaparkı'nın 26 Nisan 1986'da açılması planlanmıştı, ancak resmi olarak hiç ziyaretçi kabul etmedi. Sarı dönme dolap, çarpışan arabalar ve diğer oyuncaklarıyla bu tesis, Çernobil reaktör felaketinin ardından şehrin tahliye edilmesinden bu yana terk edilmiş durumda. Metal ve beton yapılar, yasak bölgenin içinde paslanıp çürüyor.

Bu askeri hapishane, 1987 yılına kadar Berlin'de durdu ve Müttefik kuvvetler tarafından işletildi. Nürnberg davalarından sonra savaş suçlusu olarak hüküm giyenleri tutmak için kullanıldı. Binalar kırmızı tuğladan yapılmıştı ve son mahkumun ölümünden sonra ziyaretleri önlemek için tamamen yıkıldı. Alan şu anda bir alışveriş merkezi.

Berlin Duvarı, 1961'den 1989'a kadar Berlin'i iki parçaya bölen, beton, dikenli tel ve gözetleme kulelerinden oluşan 155 kilometre uzunluğunda bir savunma sistemiydi. Bu bariyer, Sovyet kontrolündeki Doğu Berlin ile Batı yönetimindeki Batı Berlin'i fiziksel olarak ayırıyordu. Duvar, aralarında ölüm şeridi bulunan iki paralel beton duvardan oluşuyordu ve Soğuk Savaş sırasında Almanya'nın bölünmesinin simgesiydi.

Mirapolis, 1991 yılından kapanışına kadar Fransa'da faaliyet gösteren bir lunaparktı. Bu park, Avrupa eğlence manzarasından kaybolmuş eğlence mekanlarından birini temsil eder. Bu kaybolmuş yapılar koleksiyonunda belgelenen diğer yapılar gibi, Mirapolis de değişen ekonomik koşullar, değişen kamu ilgileri veya kentsel gelişim öncelikleri nedeniyle mimari ve eğlence alanlarının nasıl yok olabileceğini örnekler. Parkın varlığı ve ardından gelen yok oluşu, toplumlar geliştikçe inşa edilmiş çevrelerin yeni kullanımlara yerini açtığı veya hafızalardan silindiği daha geniş bir tarihsel modelin parçasıdır.

Güney Philadelphia'daki bu çok amaçlı stadyum 100.000'den fazla seyirci kapasitesine sahipti ve 1992'de yıkıldı. John F. Kennedy Stadyumu, onlarca yıllık işletme süresi boyunca spor etkinliklerine, konserlere ve halka açık toplantılara ev sahipliği yaptı. Tribünler geniş bir oval şeklinde uzanıyordu ve etkinlik günlerinde koltuklar bölgenin her yerinden gelen insanlarla doluyordu. Yıllarca hizmet verdikten sonra, alan yeni kentsel gelişim için temizlendi ve bugün yalnızca fotoğraflar bu yapının şeklini ve boyutunu koruyor.

Babri Mescidi, 1528'de Babür İmparatoru Babür döneminde Ayodhya'da inşa edildi. Yapı dört yüzyıldan fazla ayakta kaldı ve Hindu ve Müslüman topluluklar arasındaki dini gerilimlerin odak noktası haline geldi. 6 Aralık 1992'de cami, Hindu tanrısı Rama'nın doğduğu yere inşa edildiğini iddia eden Hindu aktivistler tarafından yıkıldı. Yıkım, Hindistan genelinde ciddi toplumsal ayaklanmalara yol açtı ve arazinin mülkiyeti ve kullanımı konusunda onlarca yıl süren hukuki anlaşmazlıklara neden oldu.

Benedict Canyon'daki bu ev, 1969'da Manson cinayetlerinin yeri oldu. Trajik tarihinden silmek için 1994'te yıkıldı. Adres 10066 Cielo Drive olarak değiştirildi ve şimdi arazide yeni bir yapı bulunuyor. Bu yok olmuş konut, mimarinin bir yeri sonsuza dek işaretleyen karanlık olaylara nasıl bağlanabileceğini belgeliyor.

Kowloon Walled City, Hong Kong'da bulunan ve 1987 ile 1993 yılları arasında sadece 2,6 hektarlık bir alanda yaklaşık 33.000 kişiye ev sahipliği yapan müstahkem bir yerleşimdi. Bu kendi kendini yöneten yerleşim, bir Çin askeri kalesinden doğmuş ve 14 kata kadar yükselen binalarıyla bir konut alanına dönüşmüştü. Yetkililer 1987'de yıkımını emretti ve yıkım 1993 ile 1994 yılları arasında gerçekleştirildi.

Bu federal bina Oklahoma City'nin merkezinde duruyordu ve birçok devlet kurumuna ve kamu hizmetine ev sahipliği yapıyordu. Alfred P. Murrah Federal Binası, 1970'lerden kalma dokuz katlı bir idari yapıydı; sosyal güvenlik, kanun uygulama ve diğer federal departmanlar için ofisler barındırıyordu. 19 Nisan 1995 sabahı, bir bomba saldırısı binayı tamamen yok etti ve 168 kişiyi öldürdü. Patlama kuzey cephesinin tamamını söktü ve şehir merkezindeki yüzlerce çevre binaya zarar verdi. Saldırının ardından enkaz temizlendi ve şimdi bu alanda bir park, yansıma havuzu ve her biri bir kurbanı temsil eden 168 boş bronz sandalyeden oluşan bir anıt bulunuyor.

Bu spor salonu 1928'den 1995'e kadar Boston'da durdu ve buz hokeyi ile basketbol maçlarına ev sahipliği yaptı. Boston Garden, dar koridorları, ahşap koltukları ve maçlar sırasında sık sık puslu olan havasıyla biliniyordu. Bina, Boston Bruins ve Boston Celtics için ev sahibi maçlara ev sahipliği yaptı ve birçok şampiyonluk zaferi gördü. 1995'te yapı yıkıldı ve yerine yeni bir salon yapıldı. Bina, 20. yüzyılın başlarındaki Amerikan spor mimarisinin tarihini ve Amerika Birleşik Devletleri'nde profesyonel sporun gelişimini belgelemektedir.

Kingdome, Seattle'ın Sanayi Bölgesi'nde bulunan çok amaçlı bir stadyumdu ve 24 yıl boyunca Amerikan futbolu, beyzbol, basketbol ve futbol maçlarına ev sahipliği yaptı. Yaklaşık 201 metre genişliğindeki bu beton kubbe, 1976'da açıldı ve o dönemde dünyanın en büyük bağımsız kubbeli çatılarından biriydi. Stadyum, futbol maçlarında 65.000'den fazla seyirciyi ağırladı ve alçak tavan altında yankılanan taraftar gürültüsüyle tanındı. 2000 yılında bu yapı, modern spor tesislerine yer açmak için kontrollü patlatmayla yıkıldı ve Seattle spor tarihinde bir dönemin sonunu işaret etti.

Bu anıtsal Buda heykelleri, Bamiyan Vadisi'ndeki kumtaşı kayalıklara doğrudan oyulmuştu ve yükseklikleri 55 ve 37 metreye ulaşıyordu. Safran renkli cüppeler içindeki daha büyük heykel ve kırmızımsı renkteki daha küçük olanı, yüzyıllar boyunca İpek Yolu üzerindeki gezginler ve tüccarlar için manevi simge yapılar olarak hizmet etti. 6. yüzyıla tarihlenen heykeller, Gandhara-Yunan sanat geleneklerini Budist ikonografisiyle birleştiriyordu.

Tiger Balm Bahçeleri, 1930'larda Aw ailesi tarafından Singapur'da inşa edilen bir tema parkıydı. Bahçeler, Tiger Balm merhemi için tanıtım aracı olarak Çin mitolojisi ve folklorundan sahneler ve figürler sergiliyordu. Ziyaretçiler, tanrılar, şeytanlar ve efsanevi karakterlerin heykellerinin bulunduğu bölümlerde dolaşabiliyordu. Park 2001'de kapandı ve ardından yıkıldı.

Bu ikiz kuleler Manhattan'ın kalbinde duruyor ve otuz yılı aşkın bir süre New York City'nin siluetini şekillendirdi. Dünya Ticaret Merkezi, 1960'ların sonlarında inşa edilen, yükseklikleri ve sade, modern tasarımlarıyla tanınan iki önemli gökdelenden oluşuyordu. Kuleler, ticaret ve finans için önemli bir merkez olarak hizmet veriyordu ve uluslararası şirketlerin ofislerini barındırıyordu. 2001'de bir terör saldırısında yok edildiler ve yakın tarihte bir dönüm noktasının sembolü haline geldiler.

Bu otel, 1970'lerin ortasından 2001'e kadar Aşağı Manhattan'da Dünya Ticaret Merkezi kompleksinin bir parçası olarak duruyordu. Bina yirmi iki katlıydı ve Kuzey Kulesi'nin hemen yanındaydı. Konuklar cam duvarlı bir lobiden girerdi ve üst katlar liman ve şehir manzarası sunardı. 11 Eylül 2001'de İkiz Kuleler çöktüğünde otel tamamen yok oldu. Enkaz tüm binayı altına gömdü.

Bu gökdelen, Manhattan'daki Dünya Ticaret Merkezi kompleksinin bir parçası olarak duruyordu ve 2001'de yıkıldı. Çelik ve betondan inşa edilmiş çok katlı bir ofis binasıydı. Bu yapı, New York'un finans bölgesindeki daha büyük kuleler topluluğunun bir parçasıydı ve çeşitli şirketlere ve devlet kurumlarına ev sahipliği yapıyordu. Ana kuleler çöktükten sonra, bu bina da aynı gün yıkıldı. Arsa daha sonra aynı adla yeni bir kuleyle yeniden inşa edildi; bu kule 2006'dan beri duruyor ve mahallenin silüetini değiştirdi.

Dağın Yaşlı Adamı, Beyaz Dağlar'da bulunan ve 1.158 metre yükseklikte belirgin bir insan yüzü profili gösteren doğal bir kaya oluşumuydu. Bu jeolojik yapı, Cannon Dağı'ndaki granit uçurumda beş yatay granit çıkıntıdan oluşuyordu. Profil yaklaşık 12 metre yüksekliğinde ve uçurum yüzeyinden 8 metre dışarı taşıyordu. 3 Mayıs 2003'te, doğal erozyon ve don etkisiyle oluşan ayrışma sonucu çökerek, son buzul çağından bu yana tahmini 12.000 yıllık varlığını sonlandırdı.

Orijinal Wembley Stadyumu, 1923 yılında Britanya İmparatorluğu Sergisi için inşa edilmiş ve İngiltere'nin ana futbol mekânı olmuştur. Yapı, ana girişin iki yanında yükselen iki ayırt edici kuleye sahipti; her biri 35 metre yüksekliğindeydi ve kompleksin simgesi olarak hizmet ediyordu. Stadyum 82.000 seyirci kapasitesine sahipti ve çok sayıda uluslararası futbol maçına, FA Cup finallerine ve büyük müzik performanslarına ev sahipliği yaptı. Seksen yıllık kullanımın ardından, 2003 yılında modern alternatif tesis yapımına yer açmak için yıkıldı.

Maine Road, 1923'ten 2003'e kadar Manchester City Futbol Kulübü'nün ev sahibi stadyumuydu. Bu futbol sahası Moss Side semtinde bulunuyordu ve en yoğun döneminde 80.000'den fazla seyirci alabiliyordu. Bu mekan, uluslararası maçlar ve FA Cup yarı finalleri dahil birçok önemli karşılaşmaya ev sahipliği yaptı. Kulüp City of Manchester Stadyumu'na taşındıktan sonra, Maine Road 2004'te yıkıldı. Şu anda yerleşim geliştirmesi bölgeyi kaplıyor ve bu yerin tarihini anıyor.

Houston'daki bu eğlence parkı, otuz yılı aşkın bir süre faaliyet gösterdikten sonra 2005'te kalıcı olarak kapandı. Alanda hız trenleri, aileye yönelik oyuncaklar ve temalı bölgeler vardı; Teksas ve komşu eyaletlerden ziyaretçi çekiyordu. Park, 1960'ların başında Astrodome stadyumunun yanında, daha büyük bir eğlence kompleksinin parçası olarak açıldı. Kapanıştan sonra atraksiyonlar sökülüp başka yerlere satıldı, arazi ise konut geliştirme için boşaltıldı. Bu kapanış, Houston eğlence tarihinde bir dönemin sonunu işaret ediyor ve ekonomik kararların uzun süredir var olan dinlence tesislerinin ortadan kaldırılmasına nasıl yol açabileceğini gösteriyor.

Bu otel, 1967'den 2006'ya kadar Moskova'nın merkezinde, Kremlin ve Kızıl Meydan'dan birkaç adım uzaklıkta duruyordu. Kompleks, Avrupa'nın en büyük otellerinden biriydi; on iki katlı binada üç binden fazla oda vardı. Mimari, savaş sonrası Sovyet tarzını izliyor, ağır beton yapı ve işlevsel yerleşim kullanıyordu. 1980 Olimpiyatları ve diğer devlet etkinlikleri sırasında dünyanın her yerinden gelen konuklar burada kaldı. Odalar sade döşenmişti, koridorlar uzun, ortak alanlar genişti. Sovyetler Birliği'nin sona ermesinden sonra bina eski önemini yitirdi ve modern misafirperverlik standartlarını karşılamaz oldu. Hükümet 2006'da onu yıkarak yeni bir kentsel gelişim projesine yer açmaya karar verdi.

Bu stadyum, Kuzey Londra'da yerleşim bölgesi olan Highbury'de 1913'ten 2006'ya kadar Arsenal Futbol Kulübü'ne ev sahipliği yaptı. Stadyum yaklaşık 38.000 seyirci kapasitesine sahipti ve kırmızı tuğlalı tribünleriyle geleneksel İngiliz mimarisinin bir örneği olarak biliniyordu. Kulüp Emirates Stadyumu'na taşındıktan sonra Arsenal Stadyumu yıkılarak yerine konutlar yapıldı, ancak Doğu Tribünü'nün tarihi cephesi korundu. Şimdi Highbury Square olarak adlandırılan bu gelişim alanı, nesiller boyu taraftarın takımlarını tezahüratlarla desteklediği bu yerin uzun futbol geçmişini hatırlatıyor.

Bu köprü, Interstate 35W'yi Minneapolis'in merkezinde Mississippi Nehri üzerinden taşıyor ve iki nehir kıyısını ana trafik rotası olarak birbirine bağlıyordu. 1960'lardan kalma sekiz şeritli çelik yapı, Ağustos 2007'de akşam yoğun saatlerinde çöktü ve araçlar ile insanlar aşağıdaki nehre düştü. Çöküş uyarısız gerçekleşti ve Kuzey Amerika genelinde köprü güvenliği konusunda yaygın bir yeniden değerlendirmeye yol açtı. Şimdi aynı yerde yeni bir köprü duruyor ve trafiği nehir üzerinden taşıyor.

Bu bina, Doğu Almanya'nın parlamentosu olarak hizmet vermiş ve yeniden birleşmenin ardından yıkılmıştır. 1970'lerde inşa edilen yapı, yalnızca meclis salonunu değil, aynı zamanda bir tiyatro, restoranlar ve bir bowling salonunu da barındırıyordu. Bronz renkli cam cepheler çevreyi yansıtıyor ve Marx-Engels-Platz'daki şehir siluetini şekillendiriyordu. Doğu Almanya'nın sona ermesinin ardından saray, 2006 ile 2008 yılları arasında tamamen kaldırılmadan önce yıllarca boş kaldı. Yeniden inşa edilen Berlin Şehir Sarayı şimdi eski yerini kaplıyor.

Bu stadyum Miami'deydi ve onlarca yıl boyunca Amerikan futbolunun merkezi olarak hizmet verdi. Yapı 70.000'den fazla seyirci alabiliyordu ve birçok spor takımına ev sahipliği yapıyordu. 1930'larda inşa edilen tesis, üniversite maçlarına, profesyonel takımlara ve uluslararası futbol turnuvalarına ev sahipliği yaptı. Açık beton yapı, erken modern kamusal spor binalarının tarzını izledi. 2008'de stadyum, yeni bir beyzbol sahasına yer açmak için yıkıldı. Miami Orange Bowl, kentsel dönüşüm nedeniyle kaybolan mimari yapılar arasındadır.

Hudson Nehri'nin batı kıyısında yer alan bu stadyum, otuz yıldan fazla bir süre iki profesyonel Amerikan futbolu takımına ev sahipliği yaptı ve yaklaşık seksen bin seyirci kapasitesine sahipti. Beton ve çelik yapı, takımların yan taraftaki yeni mekana taşındığı 2010 yılında yıkıldı. İşletmede olduğu yıllar boyunca, burada ayrıca New York bölgesinden büyük kalabalıklar çeken çok sayıda konser ve uluslararası futbol maçı düzenlendi.

Işık Kubbe, 2008 yılında Kaohsiung Metrosu'nun Formosa Bulvarı İstasyonu'na yerleştirilmiş büyük bir cam mozaiktir. Bu eser 4500 metrekarelik bir alanı kaplıyordu ve İtalyan sanatçı Narcissus Quagliata tarafından tasarlanan 4500'den fazla cam panelden oluşuyordu. Mozaik, su, toprak, ışık ve ateş temalarını betimleyerek, metro istasyonundaki dünyanın en büyük cam heykelini oluşturuyordu. Metro istasyonu yenileme çalışmaları sırasında bu mozaik orijinal konumundan kaldırıldı.

Bu stadyum, San Francisco'nun Hunters Point mahallesinde bulunuyordu ve onlarca yıl boyunca beyzbol ve futbol takımlarına ev sahipliği yaptı. Mekan 1960 yılında açıldı ve Pasifik'ten esen güçlü rüzgarlarla tanındı; bu rüzgarlar maçları öngörülemez hale getiriyordu. Taraftarlar soğuk akşamları ve körfeze yakın açık konumu hatırlar. Stadyum, her iki takım da yeni tesislere taşındıktan sonra 2015 yılında yıkıldı.

Londra'daki bu futbol stadyumu, Upton Park istasyonunun yakınında bir asırdan fazla durdu. West Ham United'ın evi olan stadyum 1904'te açıldı ve 35.000'den fazla seyirci kapasitesine sahipti. Maç günlerinde taraftarların dar tribünleri doldurduğu yakın atmosferiyle bilinirdi. Beton ve çelik tribünler, Viktorya dönemi sıra evleri ve ticari sokaklarla çevrili konut mahallesine gömülü gibiydi. Boleyn Ground, kulübün Olimpiyat Stadyumu'na taşınmasının ardından 2016'da yıkıldı. Şu anda yerinde bir konut sitesi bulunuyor.

Florida'daki Bay Lake'te bulunan bu su parkı, Disney World tema parklarının ilklerinden biriydi. 1976'da açıldı ve doğal bir nehri andıran yapay kumsalları, su kaydırakları ve yüzme alanlarıyla ziyaretçileri kendine çekti. Tesis, komşu gölden filtrelenmiş su kullandı ve ailelere diğer Disney atraksiyonlarına kıyasla sade bir alternatif sundu. Yıllarca süren ziyaretçi düşüşü ve artan bakım maliyetlerinin ardından, park 2001'de kalıcı olarak kapandı ve daha sonra tamamen yıkıldı.

Chorley'deki bu ortaçağ temalı eğlence parkı, eski Charnock Richard Servis Alanı'nın bulunduğu yere inşa edildi. 1983'te açılan park, Arthur efsanesine dayanan gezintiler, hız trenleri ve temalı bölümler sunuyordu. Ziyaretçiler kopya kaleler ve şövalye salonlarında dolaşabilirken, turnuva ve şahin gösterileri tarihi ortamı güçlendiriyordu. Park, kuzeybatı İngiltere'de aileler için popüler bir destinasyon haline geldi ve ortaçağ tasarımını yirmi yıldan fazla korudu. Mali zorluklar nedeniyle tesis 2012'de kalıcı olarak kapandı ve daha sonra yıkıldı.

Azure Window, Gozo kıyısında bulunan doğal bir kireç taşı kemer oluşumuydu. Kemer, deniz seviyesinden yaklaşık 28 metre yükseliyor ve yaklaşık 25 metre genişliğindeydi. Bu oluşum, binlerce yıl boyunca dalga ve rüzgarın kıyı kayalıklarını sürekli aşındırmasıyla gelişti. Mart 2017'de, Azure Window, yapının ilerleyen dengesizliği konusunda yıllarca süren jeolojik uyarıların ardından bir fırtına sırasında çöktü. Site, ziyaretçilerin su altında kalan kalıntıları gözlemleyebileceği popüler bir dalış noktası olmaya devam ediyor.

Bu stadyum, Madrid'in güneyinde Manzanares Nehri'nin kıyısında duruyordu ve onlarca yıl boyunca Atlético Madrid'in evi olarak hizmet verdi. Vicente Calderón 1966'da açıldı ve 50.000'den fazla seyirciyi ağırlayabiliyordu. Tribünler nehir boyunca uzanıyordu ve ana tribünün hemen altından bir otoyol geçiyordu. Stadyum, 2017'de konut ve yeşil alanlar için yıkıldı. Bugün, binlerce taraftarın mahallenin dar sokaklarından akın ettiği maç günlerine dair yalnızca fotoğraflar ve anılar kaldı.

Morandi Köprüsü, Cenova'daki Polcevera Nehri üzerinden A10 otoyolunu taşıyan bir otoyol viyadüğüydü. 1963 ile 1967 yılları arasında mühendis Riccardo Morandi'nin tasarımına göre inşa edilen köprü, toplam uzunluğu 1.182 metreydi ve betonarme ayaklarla desteklenen 11 açıklıktan oluşuyordu. Yapı, yük taşıyıcı eleman olarak öngerilmeli beton kablolar kullanıyordu. 14 Ağustos 2018'de, şiddetli bir fırtına sırasında 210 metrelik orta bölüm çöktü, 43 kişi öldü ve köprünün altındaki birçok konut binası yıkıldı. Bu trajedi, İtalya'daki altyapının durumu ve eskimekte olan yapıların bakımı konusunda ülke genelinde tartışmalara yol açtı.

Cenova'daki bu otoyol viyadüğü 1967'de tamamlandı ve şehri kıyı ile iç bölgelere bağladı. Yapı, ince beton sütunlar üzerinde duruyordu ve yoğun nüfuslu yerleşim alanlarının, sanayi tesislerinin ve bir nehrin üzerinden geçiyordu. Ağustos 2018'de şiddetli bir fırtına sırasında çöktü ve onlarca insan öldü. Viyadük, İtalyan yol ağının önemli bir parçasıydı ve 2020'de açılan yeni bir geçitle değiştirildi.

Bu müze, ilk McDonald's restoranlarından birini anmakta ve Amerika Birleşik Devletleri'nde fast-food zincirinin tarihi hakkında sergiler sunmaktadır. Koleksiyon, şirketin ilk yıllarına ait fotoğraflar, orijinal nesneler ve kopyalar içerir. Ziyaretçiler, hızlı servis restoranlarının Amerikan toplumuna nasıl yayıldığını izleyebilir ve bu binanın ortadan kaybolmadan önce o gelişimde oynadığı rolü anlayabilir.

Bu pazar, 80 yılı aşkın bir süre Tokyo'ya taze balık ve deniz ürünleri sağladı. Tüccarlar şafaktan önce çalışmaya başlar, alıcılar ton balığı ve diğer avları incelerdi. Büyük salonlarda uzun tezgah sıraları uzanır, balık tüccarları mallarını sergiler ve restoran şefleri alışveriş yapardı. Havada tuzlu su ve buz kokusu asılı dururken, forkliftler dar koridorlar arasında manevra yapardı. 2018'de bu pazar kapandı ve yeni bir yere taşındı.

Londra'nın Poplar bölgesindeki bu toplu konut, savaş sonrası Britanya mimarisinin brütalist tarzdaki son büyük örneklerinden biriydi. Robin Hood Gardens, yeşil bir avluyu çevreleyen iki uzun beton bloktan oluşuyordu. 1972'de tamamlanan proje, sosyal konut olarak tasarlanmıştı; ortak alanlar ve yükseltilmiş yürüyüş yolları, sakinleri birbirine bağlamayı amaçlıyordu. Mimarlar, dikey yaşamı açık hava kamusal alanlarıyla birleştirmeyi hedefliyordu. Tarihsel önemine rağmen, bina 2017 ile 2018 arasında yeni gelişmelere yer açmak için yıkıldı. Bu yok olan konut, belgelenmiş mimari kayıplar arasında yer alıyor ve yıkımı, koruma ile kentsel yenileme arasındaki gerilimi gözler önüne seriyor.

Bu granit anıt, 1980'den 2022'ye kadar Elbert County'de durdu ve sekiz dilde yazılmış yazıtlar, gelecekteki bir uygarlık için rehber olarak tasarlandı. Kompleks, yaklaşık 6 metre yüksekliğinde altı levhadan oluşuyordu ve güneş konumlarını ve gök olaylarını işaretlemek için astronomik olarak hizalanmıştı. Bir bombalama yapıya zarar verdikten sonra tamamen yıkıldı ve geç modern çağdan tartışmalı bir anıtın kaybını belgeliyor.

Ginza'daki bu kule, mimariyi yaşayan bir organizma olarak gören Japon Metabolizma hareketini somutlaştırdı. Nakagin Kapsül Kulesi, merkezi bir çekirdeğe bağlı prefabrik kapsüllerden oluşuyordu. Her kapsül ünitesi, küçük, verimli ve gerekli her şeyle donatılmış yaşayan bir hücre gibi çalışıyordu. Sakinler teorik olarak kapsüllerini değiştirebilir veya takas edebilirdi. Bina, esnek yaşam için bir deney olarak 1972'de yükseldi. Dış cephe, yuvarlak pencereli kutuların bir araya gelmesi gibi görünüyordu. Yenilikçi konseptine rağmen, kule zamanla bozuldu ve kapsüller asla başlangıçta öngörüldüğü gibi değiştirilmedi. 2022'de, deneysel mimarinin bu simgesi yıkımla ortadan kayboldu.