Grängesberg mines, Ludvika, İsveç'te maden müzesi ve endüstriyel miras alanı

Bu maden alanı, yeraltı geçitleri, tarihi endüstriyel binalar ve topraktan cevher çıkarmak için kullanılan ekipman ve aletlerin sergilendiği alanlar içerir. Kompleks, madencilik operasyonlarının nasıl yürüdüğünü ve farklı zamanlarda hangi teknolojinin kullanıldığını gösteren birkaç bölgeye yayılmıştır.

Grängesberg'de demir cevheri 16. yüzyıldan 1989'da madenin kapanmasına kadar çıkarıldı ve burası İsveç'in üçüncü büyük demir madeniydi. 1893'te 15 km uzaklıktaki Hällsjön'deki bir santral madenlere alternatif akım sağlamaya başladı; bu, dünyanın ilk ticari uzun mesafe alternatif akım iletimiydi. 1970'lerin başında yılda dört milyon tona kadar cevher çıkarılıyordu, ardından üretim azaldı.

Eski maden binalarında bugün Filmarkivet i Grängesberg film arşivi, Mojsen Gruvcentrum madencilik merkezi ve eski makine dairesinde sanat sergileri bulunuyor. Alan Ekomuseum Bergslagen'a bağlıdır ve yeniden yapılan Lomberg su çarkı, bir zamanlar pompaları çalıştıran çarkları hatırlatır.

Maden alanı, Ludvika'nın 16 km güney-güneybatısındaki Grängesberg'de yer alır ve Ekomuseum Bergslagen'a aittir. Birkaç eski binada bugün Filmarkivet i Grängesberg, Mojsen Gruvcentrum ve eski makine dairesindeki sanat sergileri bulunur; böylece iç mekân durakları madencilik manzarasında bir yürüyüşle birleştirilebilir. Son cevher treni Ocak 1990'da Oxelösund'a hareket etti.

Buradaki cevher yatağı zengindi ve bileşimi alışılmadık derecede tutarlıydı, bu da onu büyük ölçekli üretim için özellikle değerli kılıyordu. Bu kalite, madenciliğin bir asırdan fazla bir süre karlı kalmasına ve faaliyet göstermesine yardımcı oldu.