Casina delle Civette, İtalya, Roma'daki Villa Torlonia'da Art Nouveau tarzı ev müzesi

Casina delle Civette, Roma'daki Villa Torlonia içinde yer alan ve müze olarak kullanılan eski bir Torlonia konutudur. Çeşitli duvar örgüsü kaba kahverengi tuğla, rustik taş ve soluk pembe sıvayı birleştirir. Dairesel açıklıklı yüksek, sivrilen bir tuğla kule, yeşil kiremitli iki katlı pembe köşe bloğunun arkasında yükselir; oymalı ahşap bir balkon tuğla duvardan dışarı taşar ve yeşil başlıklı küçük bir fenerin bulunduğu dik kiremitli piramidal çatı, küçük kemerli pencerelerle delinmiş taş bir taban üzerindedir.

Giuseppe Jappelli, 1840'ta Alessandro Torlonia için tüf kaplamalı ve iç mekânları kaya ve ahşap tahtaları taklit eden boyalı rustik bir yapı tasarladı. 1908'de Giovanni Torlonia junior, Enrico Gennari'ye binayı pencereler, loggialar, portikler ve majolika süslemeli kuleler ekleyerek "ortaçağ köyü"ne dönüştürttü. Vincenzo Fasolo 1917'de sırlı pişmiş toprak kiremitler dahil Art Nouveau öğeler ekledi. Savaş hasarı ve 1991 yangınından sonra 1992-1997 arasındaki restorasyon binaya bugünkü görünümünü kazandırdı.

Eve adını veren baykuş motifi, 1916'da Duilio Cambellotti'nin tasarladığı, sarmaşıklar arasında üsluplaştırılmış baykuşların yer aldığı iki vitrayın yerleştirilmesiyle ortaya çıktı; ardından odalarda baykuş biçimli süslemeler çoğaldı. Diğer vitraylar Umberto Bottazzi, Paolo Paschetto ve Vittorio Grassi'nin çizimlerine göre yapıldı; kuğu, tavus kuşu ve kelebekler işlenmiştir.

Müze, Casina'nın giriş salonundan ahşap bir merdivenle çıkılan zemin ve üst katlarını kullanır; kapı lentosunda "Sapienza e Solitudine" yazar. 1992-1997 restorasyonu savaş hasarı ve 1991 yangınının ardından yapıldı: bazı seramikler ve ahşap kaplamalar kayboldu, ahşap duvar panelleri yalnızca yemek odasında görülür. Yapı, girişi Via Nomentana üzerinden verilen Villa Torlonia parkının içindedir.

Evin adı vitray pencerelerdeki baykuş motiflerinden, özellikle sarmaşık dalları arasında yerleştirilmiş iki stilize baykuştan gelir. Bu sembol yalnızca dekoratif değildi; aynı zamanda evde yaşayan ailenin sanatsal tercihlerini de yansıtıyordu.