San Niccolò, Casole d'Elsa, İtalya'da Romanesk kilise

San Niccolò, 13. yüzyılda Gotik üsluba dönüştürülen Casole koleji kilisesinin kriptinin yeniden kurulmasıyla oluşmuş bir kilisedir; iç ölçüleri o kriptle tam olarak örtüşür. İçeride, haç tonozlarla örtülü apsisli bir transept, sütunlar üzerindeki yuvarlak kemerlerle beş nefe ayrılır; iki yarım daire apsis duvarın içine yerleştirilmiş olup dışarıdan görünmez. Cepheye portiko hâkimdir ve 17. yüzyıl fresk süslemesi il Rustichino olarak anılan Francesco Rustici'ye aittir.

San Niccolò'den ilk kez 17 Haziran 1348'de, Guazzolino del Gorda'nın aziz tasvirlerinin yapılması için 10 soldo bağışladığı kayıtta söz edilir; freskler ancak üç yüzyıl sonra yapılmıştır. 6 Kasım 1386'da Societas Sancti Nicolai adlı bir topluluk vardı ve Ghita del fu Maffeo da Cavallano ona kutsal emanetler bağışladı. 1423'teki bir ziyarette iki sunak bulundu; 1576'da 200 üyeli Societas Beate Marie Virginis cephe portikosunu ve İkinci Dünya Savaşı'nda yıkılıp yeniden inşa edilen çan kulesini yaptırdı.

İç mekanda, ana sunakta Siena Okulu'ndan 14. yüzyıla ait bir resim bulunur ve bölgenin sanatsal geleneklerini yansıtır. Bu eser, ortaçağ sanatıyla ilgilenen ziyaretçileri çeker ve ibadet mekânının odak noktası olmaya devam eder.

Kilise, Casole d'Elsa merkezine birkaç yüz metre uzaklıktadır; köyün göbeğinde değil, yürüyerek ya da kısa bir araç yolculuğuyla ulaşılır. Bugün mezarlık şapeli olarak kullanılır ve mezarlık, Etrüsk döneminde de gömü için kullanılmış bir alanda yer alır. Cephedeki üç kapıya dikkat edin; ortadaki, iki konsol üzerine oturan çok aşınmış bir kemerle taçlanır.

Kilise, 13. yüzyılda Gotik biçime geçerken taşınan Casole Kolej Kilisesi mahzeninin yeniden kurulmasıyla oluşmuştur; iç ölçüler mahzeninkilerle tam olarak örtüşür. Burada 13. yüzyıldan kalma bir geçit haçı korunur ve 20. yüzyıl başında bulunan, bir mezarı süsleyen fresk, yapının başından beri mezarlık şapeli olarak kullanıldığını düşündürür. Mezarlık, daha önce Etrüsk gömüleri için kullanılmış bir alanda yer alır.