Abbey of Sant'Albino, İtalya, Mortara'da manastır kilisesi

Sant'Albino Manastırı, Mortara'da 1540'ta eklenen sütunlu bir revakla önü açılan küçük tek nefli bir kilise ve manastır kompleksidir. Yanında sağlam bir Romanesk çan kulesi yükselir; yarım daire biçimli apsis Romanesk, cephe ve nef ise Rönesans işçiliği gösterir. Kilisenin yanında, ahşap arşitravlı tuğla açık bir galeri ve pişmiş toprak motiflerle süslenmiş 14. yüzyıldan kalma Gotik bir pencere içeren manastır avlusunun kalıntıları vardır.

Manastır, 5. yüzyıldaki Sant'Eusebio kilisesine dayanır. 774'te başrahip Alkwin Albin buraya bir kanonikler koleji ekledi ve kilise Roma'ya giden hacılar için bir konaklama yeri oldu. 773'teki Pulchra Silva savaşında ölenler, aralarında paladinler Amicus ve Amelius da olmak üzere, Şarlman tarafından gömülmek üzere kurulduğu söylenir. Manastır 1290'dan itibaren geriledi; 1458-1462'de II. Pius mülklerini bir komenda dönüştürdü.

Adı, piskopos Albinus Alcuin'in öğrencilerinin manastırı adadığı Angerslı Aziz Albinus'tan gelir. 1458'de Paolo da Caylina, Meryem ile azizler Laurentius, Albinus, Amicus ve Amelius'u betimleyen bir poliptik yaptı; eser 1840'tan beri Torino'daki Sabauda Galerisi'ndedir. Girişin yanındaki iki madalyon, paladinler Amicus ve Amelius'u anar.

Manastır, Mortara'nın merkezinde değil, kırsalındaki Via Francigena üzerinde bir çiftlik evinin yanında yer alır. Kilise, 1540 tarihli sütunlu portikten girilen küçük, tek nefli bir yapıdır; Romanesk çan kulesi ve 14. yüzyıl Gotik pencereli manastır avlusu kalıntıları dışarıdadır. İç mekân 2000 Jübilesi civarında restore edilmiştir.

Ortaçağ ziyaretçileri manastırın tuğla duvarlarına isimlerini kazıdılar ve bu çizikler en az 1100 yılına kadar uzanmaktadır. Bu el yapımı işaretler, hacıların ve gezginlerin yüzyıllar boyunca bu kutsal yeri ziyaret ettiğini doğrudan göstermektedir.