Pont de Caronte, Fransa'nın Martigues kentinde demiryolu ve döner köprü.

Pont de Caronte, yaklaşık 1 km uzunluğunda, Caronte Körfezi'ni geçen ve limanı kesen bir demiryolu ve döner köprüdür. Yapı, sekiz ana açıklığa ve büyük gemilerin geçişine izin veren iki merkezi döner bölüme sahiptir.

İnşaat 1908'de mühendis Paul Séjourné'nin yönetiminde Schneider et Cie tarafından başladı ve hat 15 Ekim 1915'te açıldı; o dönemde türünün dünyadaki en büyük ve en ağır döner köprüsüydü. Eylül 1944'te geri çekilen Alman ordusu köprüyü havaya uçurdu ve yuvarlak orta ayağı yıktı. 1946 sonunda tek hatlı geçici Krupp tipi kaldırma köprüsüyle ulaşım yeniden sağlandı; 1954'te Schneider et Cie döner bölümü özgün planlara göre yeniden inşa etti ve benzinli motorların yerine elektrik motorları koydu.

Köprü, Jean Renoir'ın 1935'te Martigues'de geçen filmi Toni'nin sonunda görünür; Toni, Caronte Köprüsü'nün girişinde vurulur. Robert Guédiguian'ın 1991 tarihli Dieu vomit les tièdes filminde Cochise, Frisé ve arkadaşları döner açıklığın orta ayağında buluşur. Yapı 2000 yılında "Patrimoine du XXe siècle" etiketini aldı.

Döner açıklık her öğleden sonra yaklaşık bir saat boyunca açılarak 20 m'den yüksek gemilerin geçmesini sağlar; manevra 5 dakika 7 saniye sürer. Kumanda binası kuzey kıyısında, dönme noktasının üzerinde, rayların hizasındadır. Köprü Miramas–L'Estaque hattını taşır; bu yüzden güvertede değil, kıyılardan izlemek daha uygundur.

Döner kısım, merkez ayak üzerinde dönen 114 metrelik tek bir kafes bloktur; iki ayrı bölüm değildir. Başlangıçta 1.513 ton ağırlığındaydı ve bunun 400 tonu mekanizmalardı; 83 cm çapında bir bronz mercek üzerinde dönüyordu. İki adet 100 beygirlik benzinli motorla çalışıyordu; 1954'te yerini elektrik motorları aldı.