Weesen Abbey, İsviçre, St. Gallen kantonunda Weesen'de Dominiken rahibe manastırı

Weesen Manastırı, İsviçre'nin St. Gallen kantonunda, 17. yüzyılın sonlarına tarihlenen kompakt bir yapıya sahip olan ve zamanla genişletilen bir Dominiken rahibe manastırıdır. Yapı kompleksi, şapel, yaşam alanları ve hizmet alanlarını bir araya getirir ve nesiller boyunca pratik günlük işleyiş için düzenlenmiştir.

Topluluk, 1232'de bir Beguine topluluğu olarak başladı ve 1256'da resmen Dominiken Tarikatı'na katılarak İsviçre'nin ilk Dominiken rahibe manastırı oldu. Bu erken kuruluş, Almanca konuşulan bölgedeki bu türden en eski topluluklardan biri olarak gelişimini şekillendirdi.

Maria Zuflucht (Meryem, Sığınak) adı 1699'dan beri kullanılmaktadır; 15. yüzyılda manastıra St. Verena deniyordu. Rahibeler uzun süre sadelik ve yoksulluk içinde yaşadı ve topluluk Weesen halkıyla yakın ilişkiler sürdürmektedir. Noel, Paskalya ve Pentikost'ta rahibeler Weesen'in bölge kilisesine gitmek zorundaydı.

Manastır, Linth'in Walensee'den çıktığı noktada, kasaba merkezinde, teraslı bir yamacın eteğinde yer alır. 1688 ile 1690 arasında yeniden inşa edilen manastır kilisesi ve binalar genellikle serbest ziyarete açık değildir; rahibelerin kapalı alanı girişi sınırlar. Topluluk uzun süredir sadelik ve yoksulluk içinde yaşamıştır ve tarihi Weesen kasabasıyla yakından bağlantılıdır.

Manastır kütüphanesi yaklaşık 8.400 eser barındırır; binalar ve arşiv, İsviçre ulusal ve bölgesel önemdeki kültür varlıkları envanterinde yer alır. Topluluk uzun süre Linth'in taşkınlarıyla yaşadı: kaydedilen ilk sel 1350'de oldu, 18. yüzyılda su manastırı üç kez vurdu ve temellerin bir kısmını söküp götürdü. 19. yüzyılda Linth kanalı yapılınca Gmähl tepesinde yeniden inşa planı gereksiz kaldı.